Tuesday, October 12, 2010

Thursday, October 7, 2010

Ang Kadiliman (at ang Pait ng Pag-iisa)


Ang lungkot ng pag-iisa

ay tinalo ng takot.

Ang takot ay pinamanhid ng pagnanais mabuhay,

at ng pagkabaliw na gumagapang at nanunuot sa bawat sulok ng aking utak--

Pero, paano ko sasabihing nababaliw nga ako, kung ang mundo ngayo’y mas baliw pa sa akin?

Pa'no ij-justify ang sanity,

kung binasag na ng mga improbability ang mga probability-

at ang dating nababasa lang sa komiks o napapanuod sa sine

ay totoo nang nangyayari?

Pero, wala na akong oras para hanapin ang reason.

Mas matimbang ang survival.

Ang puso ko ay kumikirot,

hindi dahil sa sawing pag-ibig,

kundi dahil sa matinding pagkabog at

walang hintong pag-untog nito

sa pader ng kulungang tadyang

Tangan ang chainsaw at shotgun at ang natitirang hibla ng nasisimot nang pasensya,

In-analyze ko ang mga posibleng landas na puwedeng tahakin.

Pero wala, blangko.

Nakakubli.

Nakatago sa isang madilim at kandadong kuwarto.

Tahimik.

Maingat sa paghakbang--

maging sa paghinga.

Sa mga nagdaang araw, natutunan ko nang patalasin

ang pandinig,

maging ang pang-amoy.

Maselan sa bawat tunog

sa bawat kakaibang kaluskos, o mabikat na yabag.

alerto sa amoy ng kamatayang hatid ng paminsan-minsang pag-ihip ng hangin.

Dito, natutunan kong maging matibay.

Manhid.

Walang awa.

Magpakahayop.

Pero, kahit ang hayop na walang asal at walang awang pumapatay

ay walang laban sa salot na ngayo’y nagkalat.

Nagbukas ako ng isang pakete ng Skyflakes.

Makunat na pala ito. Okay, lang.

Mas naka-panglulumo ang katotohanang tatlong pakete na lang ang natitira

at ang galon ko ng tubig ay wala nang laman.

Kung malakas lang ang loob ko, malamang sana’y pinasabog ko na ang aking ulo.

Tulad ng ginawa ko sa aking minamahal--

dalawang araw na ang nakakaraan.

Sino bang mag-aakala na pati siya?

Sino ba ang mag-aakala na siya’y magwawala at magtatangkang ako’y lapain?

Sino bang mag-aakala na ‘di ko nakita ang pagkakaroon niya ng sintomas?

Sino bang mag-aakala na ibababa ko ang aking depensa

at patutuluyin s’ya sa aking pinagtataguan?

Ngayon, ang kanyang bangkay na malapit sa aki’y nagsisimula nang umalingasaw ay nagsisilbing patunay na patay na ang mundong aking nakagisnan.

‘Sing patay ng diyos na kanyang pinagmulan.

At mula dito sa kadiliman,

aking pinagluksa ang lungkot

at pait ng

aking pag-iisa.

Baguio Road Trip







Mula sa lente ni Daniw Santiago at Jackie Alejandro

Tuesday, October 5, 2010

Blast From The Past


Paalam Bayani... You've gone down the drain.

Baguio City In The House!

And yes, we're literally in the house!

Sunday, October 3, 2010

Sa Baguio...

In Valenzuela Rd II, Baguio City...Huwag Pasaway!

Friday, October 1, 2010

Before and After

j.luna before:

The Fat, Ugly and Stupid Looking Beer Belly Sucks!

j.luna after:

Still ugly!

Thursday, July 1, 2010

Yehey at TK


Salamat Noynoy, sa isang araw na bakasyon...

Friday, June 11, 2010

Rockstars Without Chicks...

From L-R: Led Tuyay, Puto Astete (Kamikazee), Ron Riofrio (Teenage Hero), j.luna as Vlad Pullarca (Pentavia), Choko Abejo (Concrete Sam), Dacky Clamor 1 and Dacky Clamor 2 (Talata)

Monday, June 7, 2010

My Tattoos...

Right Inner Leg:

Tomoe by Gene Testa
Pink Botan
by Ceed Moreno (55 Tinta)

Half Sleeve and Chest Plate:

Kiku by OD Solomon and Jesse Jake Cuerpo (El Cuerpo Tattoo and P &P)
Right Inner Arm:

Orange Botan by Alain Mamon (55 Tinta)

Right Inner Leg:

Tomoe by Gene Testa
Pink Botan
by Ceed Moreno (55 Tinta)


Right Inner Arm:

Orange Botan by Alain Mamon (55 Tinta)

Monday, May 31, 2010

Even Maxene Magalona Wants To Kill My Dreads (...oh well... THEY ALL WANT TO CUT MY HAIR)


Last May 28, my dreads celebrated its 2nd b-day. If it was a kid, it might be talking and walking by now.

After 2 years of existence, my hair has met countless people, made friends, traveled miles and saw different places. My hair was there when I performed in different gigs and venues. It had witnessed my shifting of careers. It was with me while I slaved through three different jobs in two shitty years. It was there when I ate, drank, fucked, made love, slept, got drunk, peed, shat, walked and ran... It was there as I lived my life, each and every passing day. It was there in moments of being wasted and moments of sobriety. It was my companion as I fell in and out of love. It was there in good times and in bad...

My hair is not just a style that I wear. Like my tattoos, it has been part of who I am. Though my hair does not truly define who j.luna is, it is still a part of my body, a small factor that makes me whole.

My biggest gratitude goes out to JP Hernandez who patiently took time to backcomb my hair. If it wasn't for him, dem natty lookin' locks won't be a reality.