Cute Fail.
Friday, October 22, 2010
Wednesday, October 20, 2010
Tuesday, October 12, 2010
Monday, October 11, 2010
Thursday, October 7, 2010
Ang Kadiliman (at ang Pait ng Pag-iisa)

Ang lungkot ng pag-iisa
ay tinalo ng takot.
Ang takot ay pinamanhid ng pagnanais mabuhay,
at ng pagkabaliw na gumagapang at nanunuot sa bawat sulok ng aking utak--
Pero, paano ko sasabihing nababaliw nga ako, kung ang mundo ngayo’y mas baliw pa sa akin?
Pa'no ij-justify ang sanity,
kung binasag na ng mga improbability ang mga probability-
at ang dating nababasa lang sa komiks o napapanuod sa sine
ay totoo nang nangyayari?
Pero, wala na akong oras para hanapin ang reason.
Mas matimbang ang survival.
Ang puso ko ay kumikirot,
hindi dahil sa sawing pag-ibig,
kundi dahil sa matinding pagkabog at
walang hintong pag-untog nito
sa pader ng kulungang tadyang
Tangan ang chainsaw at shotgun at ang natitirang hibla ng nasisimot nang pasensya,
In-analyze ko ang mga posibleng landas na puwedeng tahakin.
Pero wala, blangko.
Nakakubli.
Nakatago sa isang madilim at kandadong kuwarto.
Tahimik.
Maingat sa paghakbang--
maging sa paghinga.
Sa mga nagdaang araw, natutunan ko nang patalasin
ang pandinig,
maging ang pang-amoy.
Maselan sa bawat tunog
sa bawat kakaibang kaluskos, o mabikat na yabag.
alerto sa amoy ng kamatayang hatid ng paminsan-minsang pag-ihip ng hangin.
Dito, natutunan kong maging matibay.
Manhid.
Walang awa.
Magpakahayop.
Pero, kahit ang hayop na walang asal at walang awang pumapatay
ay walang laban sa salot na ngayo’y nagkalat.
Nagbukas ako ng isang pakete ng Skyflakes.
Makunat na pala ito. Okay, lang.
Mas naka-panglulumo ang katotohanang tatlong pakete na lang ang natitira
at ang galon ko ng tubig ay wala nang laman.
Kung malakas lang ang loob ko, malamang sana’y pinasabog ko na ang aking ulo.
Tulad ng ginawa ko sa aking minamahal--
dalawang araw na ang nakakaraan.
Sino bang mag-aakala na pati siya?
Sino ba ang mag-aakala na siya’y magwawala at magtatangkang ako’y lapain?
Sino bang mag-aakala na ‘di ko nakita ang pagkakaroon niya ng sintomas?
Sino bang mag-aakala na ibababa ko ang aking depensa
at patutuluyin s’ya sa aking pinagtataguan?
Ngayon, ang kanyang bangkay na malapit sa aki’y nagsisimula nang umalingasaw ay nagsisilbing patunay na patay na ang mundong aking nakagisnan.
‘Sing patay ng diyos na kanyang pinagmulan.
At mula dito sa kadiliman,
aking pinagluksa ang lungkot
at pait ng
aking pag-iisa.
Wednesday, October 6, 2010
Tuesday, October 5, 2010
Monday, October 4, 2010
Sunday, October 3, 2010
Friday, October 1, 2010
Wednesday, September 29, 2010
Thursday, July 1, 2010
Friday, June 11, 2010
Rockstars Without Chicks...
Monday, June 7, 2010
My Tattoos...
Right Inner Leg:Tomoe by Gene Testa
Pink Botan by Ceed Moreno (55 Tinta)
Half Sleeve and Chest Plate:Kiku by OD Solomon and Jesse Jake Cuerpo (El Cuerpo Tattoo and P &P)
Right Inner Arm:Orange Botan by Alain Mamon (55 Tinta)
Right Inner Leg:
Tomoe by Gene Testa
Pink Botan by Ceed Moreno (55 Tinta)

Right Inner Arm:
Orange Botan by Alain Mamon (55 Tinta)
Monday, May 31, 2010
Even Maxene Magalona Wants To Kill My Dreads (...oh well... THEY ALL WANT TO CUT MY HAIR)

Last May 28, my dreads celebrated its 2nd b-day. If it was a kid, it might be talking and walking by now.
After 2 years of existence, my hair has met countless people, made friends, traveled miles and saw different places. My hair was there when I performed in different gigs and venues. It had witnessed my shifting of careers. It was with me while I slaved through three different jobs in two shitty years. It was there when I ate, drank, fucked, made love, slept, got drunk, peed, shat, walked and ran... It was there as I lived my life, each and every passing day. It was there in moments of being wasted and moments of sobriety. It was my companion as I fell in and out of love. It was there in good times and in bad...
My hair is not just a style that I wear. Like my tattoos, it has been part of who I am. Though my hair does not truly define who j.luna is, it is still a part of my body, a small factor that makes me whole.
My biggest gratitude goes out to JP Hernandez who patiently took time to backcomb my hair. If it wasn't for him, dem natty lookin' locks won't be a reality.
Subscribe to:
Posts (Atom)

























.jpg)




